O muzyce... przy flecie prostym

Multimedialny Podręczny Słowniczek Muzyczny



cytara


- instrument z grupy *chordofonów szarpanych pochodzący prawdopodobnie z Europy Południowej;
typowa cytara z lat 1500 - 1750 posiada gruszkowaty korpus o wykwintnej linii, płytszy w części dolnej oraz charakterystyczną szyjkę, węższą po stronie basowej, co miało ułatwiać kciukowi naciskanie strun;
cytara o typowym stroju miała 9 strun pogrupowanych w cztery chóry (zob. *chór, p. 6); liczba strun mogła być jednak różna, podobnie jak różne mogły być wysokości ich brzmienia; najpowszechniej stosowano następujący strój: d, h, g, d 1 e 1 oraz F, e, c, g, a; w sporej liczbie egzemplarzy zewnętrzna (od strony basowej) struna miała strój dyszkantowy;
cytary z późniejszego okresu, po 1750 r., cechuje forma już mniej elegancka: korpus miał jednakową głębokość na całej długości lub był nawet nieco głębszy w dolnej części instrumentu, a szyjka również straciła swój dawny charakterystyczny profil;
w 1783 r. Christian Clauss opatentował cytarę z mechaniką fortepianową zastępującą szarpanie strun palcami - klawiatura umocowana była na płycie rezonansowej, a każdemu chórowi strun odpowiadał jeden klawisz uruchamiający młoteczek, który uderzał struny od wewnętrzncj strony instrumentu;
palce lewej ręki, jak dawniej, skracały struny dociskając je do podstrunnicy;
instrument ten błędnie nazwano gitarą klawiszową.



powrót