O muzyce... przy flecie prostym

Multimedialny Podręczny Słowniczek Muzyczny



nazwy dźwięków


   a) sylabowe: do, re, mi, fa, sol, la, si...;
zob. *solmizacja;
   b) literowe: c, d, e, f, g, a, h... - powtarzają się kolejno w każdej oktawie i odpowiadają białym klawiszom fortepianu, tworząc tzw. podstawową skalę dźwięków;
nazwy dźwięków odpowiadające czarnym klawiszom urabiane są od nazw literowych i traktowane są jako podwyższenia lub obniżenia dźwięków podstawowej skali;
przy podwyższaniu o półton do ich literowej nazwy dodaje się końcówkę -is a przed nutą stawia się znak *krzyżyka pojedynczego, przy podwyższaniu o cały ton do ich literowej nazwy dodaje się końcówkę -isis, a przed nutą stawia się znak krzyżyka podwójnego;
przy obniżaniu o półton do ich literowej nazwy dodaje się końcówkę -s, -es, z wyjątkiem nie praktykowanej nazwy hes, zamiast której stosujemy nazwę b, a przed nutą stawia się znak *bemola pojedynczego, przy obniżaniu o cały ton dodaje się końcówkę   -ses,  -eses,  -sas, a przed nutą umieszcza się znak bemola podwójnego;
w ten sposób dla każdego dźwięku uzyskać możemy trzy różne nazwy, z wyjątkiem dźwięku as = gis, posiadającego tylko dwie możliwe nazwy; zob. poniższą tabelę;

Tabela nazw dźwięków


zob. także *klawiatura (schemat), *enharmonia;
w praktyce oznaczenia literowe przyjmuje się dla oznaczania tonacji utworu - wówczas literowa nazwa dźwięku oznacza tonikę tonacji, a zarazem jej nazwę, do której dodaje się nazwę odpowiedniego trybu: -moll lub -dur, np. Sonata A-dur;

zob. *koło kwintowe, gamy *durowe, *molowe.




powrót