O muzyce... przy flecie prostym

Multimedialny Podręczny Słowniczek Muzyczny



oktawa (wł. ottava, z łac. ottavus = ósmy)


1. *interwał między dwoma dźwiękami, z których wyższy jest ósmym stopniem diatonicznym, ewentualnie ze zmianami chromatycznymi i notowany jest na ósmym miejscu w układzie pięcioliniowym, licząc kolejne pola i linie, w stosunku do niższego;
pod względem rozmiaru oktawa może być czysta, zwiększona lub zmniejszona;
oktawa czysta, nazywana w potocznym języku po prostu oktawą, jest to odległość dwóch najbliższych dźwięków tej samej nazwy o podobnym brzmieniu, lecz o różnej wysokości;
oktawa czysta, obok *prymy czystej, uważana jest za *konsonans doskonały.

2. w systemie równomiernie temperowanym, odcinek skali dźwiękowej złożony z dwunastu różnych co do wysokości dźwięków, ułożonych w następstwach półtonowych, od C do najbliższego H w górę;
skala dźwiękowa składa się z szeregu oktaw o różnych nazwach, od których przyjmują swe bliższe nazwy i oznaczenia zawarte w nich dźwięki:

oktawa
• subkontra (najniższa):  lub  C2 - H2,  lub  Csk - Hsk,
• kontra: C - H  lub  C1 - H1,  lub   Ck - Hk,
• wielka: C - H,
• mała: c - h,
• razkreślna lub jednokreślna: c1 - h1,
• dwukreślna: c2 - h2,
• trzykreślna: c3 - h3,
• czterokreślna: c4 - h4 itd.;

zob. *klawiatura, *nazwy dźwięków.



powrót